یک شعر پاییزی از استاد مصطفی رحمان دوست عزیز

من نمی دانستم       چوب تر می سوزد

یا که مرغان را هم      بال و پر می سوزد

شاخه ها تر بودند      برگشان یکسر سوخت

بلبلان را یکجا            دانه دانه پر سوخت

هر درختی حالا          شعله بر سر دارد

برگهایش در باد          رقص دیگر دارد

دود این تر سوزی        آسمان را پوشاند

لااقل کاش این دود       ابر را می گریاند

باغ من می سوزد        آسمان!بارانی

یا لحافی از ابر             درد را می دانی

آسمان!همت کن         بنشان آتش را

تا بهران آید                 باز هم بر اینجا